miércoles, 19 de marzo de 2014

Quixera pintar na túa cara
un sorriso de infinitas vangardas,
ser pioneira en facer que a túa face alumee,
como aquel candil que Marica
nunca chegou a apagar.

Tantos luares que vimos,
solpores e amenceres
nos que espertamos xuntos.

Quixera facer voar a túa mente,
tal como un paxaro novo voa do niño.
Tornar dúctil a túa imaxinación,
ata que poidas transmitir
o que sintes, o que sinto, o que sentimos.

Quixera darche, facerche sentir,
o que nunca ninguén fixo.




Nin che deu.

No hay comentarios:

Publicar un comentario